Rotterdam Rome Cycling Tour

Dames en heren,

Wat fijn om deze laatste blogpost te kunnen schrijven, terugkijkend op dit geweldige avontuur.

12 augustus stond iedereen al voor de wekker af was gegaan te trappelen naast het bed, de grote dag was aangebroken. Shirtjes werden gestreken, zonnebrillen opgepoetst, kepjes gewaxt en er werd ingeklikt voor de laatste etappe: Orvieto – Rome !

Na wat geruzie met de Garmin, met de bergen (“ik dacht dat we alleen nog maar naar beneden moesten fietsen”) en met de bewegwijzering kwam Rome steeds dichterbij. Een enkeling had de champagne al in de rugzakjes gestopt maar wist deze tot de lunch onberoerd te laten.

Er werd gereden als een team, treinen werden gevormd, de teller gaf geregeld meer dan 40 km/uur aan en de geoliede machine denderde op de eindbestemming af. Het aantal kilometers naar Rome werd steeds lager, de 2000 km grens werd doorbroken, de hartjes gingen sneller kloppen en de benen sneller draaien. De beelden van de vaste camera’s in de laatste 10 km moesten in slowmotion worden nagekeken om de emotie van de gezichten af te kunnen lezen. Toeristen begonnen foto’s te maken, op kruispunten kreeg de RRCT voorrang, het moment naderde. Contact met de finish leerde ons dat ook daar iedereen er helemaal klaar voor was. Om niet te vroeg aan te komen en de spanningsboog nog net even wat op te bouwen stopte het team voor het plein van de Sint Pieter. Champagne werd geknald en sigaren werden opgestoken, we hebben het gehaald!

Zigzaggend door het verkeer richting Piazza Navona, het geroezemoes zwelt aan tot een euforische gejoel zodra de roze shirts het plein op komen. Spandoeken en slingers, een hele menigte van vrienden en familie welke hun geliefden na dit avontuur in de armen kunnen sluiten, wat een onthaal! Het ererondje gaat in een waas voorbij, een enkeling weet uit het oog van de Carabinieri een duik in de fontein te nemen.

Volledige ontlading en vreugde met het succesvolle verloop van de Tour, dank voor alle support en steunbetuigingen, alle donaties en alle harten onder de riem: ze waren hard nodig!

Beste fans,

We zitten op een terras in het schitterende dorp Orvieto en Rome is dichtbij. Morgen gaan we nog zo’n 120 kilometers fietsen en dan staan we na meer dan 2000 kilometer eindelijk op het Piazza Navona van de Italiaanse hoofdstad. Hoe het morgen allemaal gaat leest u zo, eerst een samenvatting van de dag van vandaag.

Normaal begint het fietsen een half uur te laat, rond half 9. Luuk “I like to demotivate the hell out off you” van Wijmen heeft dan al menig maal ‘Vamos, we gaan nu echt’ geroepen en Diederik ‘le Patron’ Veenhoven heeft dan al het eerste way-point verkend. Vandaag was dat natuurlijk niet anders, maar door de vele mechanische problemen met de fietsen, die de avond ervoor niet juist geprepareerd waren door het jongeren klassement (de Bredase driehoek Van Wijmen jr., Klim Paassen en Robbie Riviera Friso) was het noodzaak om later te starten. Rond 9 uur reden we, team als we zijn geworden, met zijn allen als een dolle TGV over de uitlopen van los Apeninos. Voor de koffie pauze waren er al 55 kilometer gemaakt zodat er tot aan de lunch nog maar 45 gemaakt hoefden te worden.

Het langstrekkende landschap kenmerkte zich door zijn plooien, het ging af en toe omhoog en dan weer omlaag. Tijdens de kleine sprintjes omlaag ontstond een wedstrijd tussen de heer ‘Iggy Pop’ Vermeer en de heer ‘hors categorie’ Klim Paassen. Beiden probeerden deze laatste echte bergrit (en dus ook dalingsrit) de strijd te winnen om de paarse trui die wordt uitgereikt aan de snelste daler van de groep. Waar iedereen dacht dat Erik “Ik ben ‘m” Waard deze trui ging winnen, was het uiteindelijk Klim Paassen die er met de eer vandoor ging: de Waard 80,3 Coen 80,4 tegen Klim 80,5.
Het leek Coen en bijzonder goed idee om tot de lunch 1 enkele bidon op te drinken (de helft was waarschijnlijik verdampt) om de eerste man op aarde met een dorst-klop te worden. Na wat aandacht en liefde begon hij langzaam aan weer slechte grappen te maken en was hij weer snel zichzelf.

Na nog de plooien te hebben gladgestreken langs prachtige landgoederen in het Italiaanse landschap kwamen we rond half 2 aan bij een ristorante/pizzeria. Omdat het inmiddels 40 graden was bleven we hier ook lekker 2 uurtjes zitten zodat we het warmste uur van de zouden ontlopen. Eenmaal terug op de fiets bleek het warmste moment van de dag toch echt 4 uur te zijn. Met de nodige moeite en zweetdruppels (bij de een wat minder dan de ander) wisten we de heuvels over te komen. Hierna konden we lekker een uurtje dalen en hadden we het ergste wel gehad dachten we. Toch hadden de ploegcaptains en tevens routeleiders iets anders voor ons in gedachten. Het hostel bevond en bevind zich namelijk op de heuvel waarop de stad Orvieto is gebouwd. Dit is werkelijk waar een schitterende stad, maar niet om naar toe te fietsen. Als je Orvieto binnenrijd staat er namelijk eerst een 2 kilometer lange weg (lees: muur) op je te wachten die recht omhoog loopt. Gelukkig hebben uw jongens de laatste 2 weken geleerd hoe je moet afzien en werd ook deze berg aan de zegekar gebonden. Hierbij dient opgemerkt te worden dat van Wijmen Senior zeer goede benen gehad, na dagen met knie-problemen ging Luuk weer sneller dan zijn schaduw en eindigde hij als derde achter erkende klimgeiten als Peter ‘talks a lot’ Pernet en Niels ‘Floyd Landis’ Bech (knappe prestatie na de hongerklop van gisteren).

Daarom zitten we nu met zijn allen heerlijk aan een terrasje in Orvieto. Morgen de laatste, volgens de Garmin, 120 kilometer. Na de nu al klassieke ‘champagne’ etappe zullen wij rond 17.00 aankomen op het Piazza Navona aankomen waar wij ontvangen zullen worden door, waarschijnlijk, een uitzinnige menigte! Wij zullen een aantal avonden in Rome blijven alvorens wij het vliegtuig terugpakken naar Rotterdam. Wat daar allemaal geregeld is is nog niet bekend, maar we laten ons graag verrassen!

Door de vele aandacht die onze familie/vrienden en fans morgen van ons zullen vragen denken wij dat dit de laatste echte blog is vanuit de tour zelf. 11 dagen lang heeft u kunnen lachen en huilen om uw helden. Van de contacten in Nederland hebben wij meegekregen dat de blog razend populair was en we willen dan ook alle volgers bedanken. Wij gaan morgen genieten van de aankomst in Rome en een gecensureerde versie van die dag en avond zal nog volgen op de website, voor de rest moet u bij uw favoriete renner zelf zijn! Ook de foto's van etappe 11 en 12 volgen snel!

Krijg de Appenijnen…
Door Gijs Hermsen & Skippy de Waard

Vandaag vertrok een enigszins ingedut peloton richting het hooggebergte van Italië. De algemene consensus was dat dit een makkelijke etappe zou worden, gezien het luttele aantal kilometers van 136. De ploegcaptains hadden echter hele andere dingen voorbereid en uiteindelijk was de Splugenpas slechts het prinsesje en was vandaag de Koningin…

De Apennijnen bleken al snel zoals de verhalen van Peter Pernet; er komt geen einde aan. De klim naar 963 meter boven zeeniveau, startend vanaf ongeveer 300 meter, was slechts een kwade voorproef voor de rest van de dag. Meteen vanaf de aanvang, moest er worden geklommen, geklommen en nog eens geklommen. De laffe afdalinkjes die de vrolijke Italiaanse wegenbouwertjes er in de afgelopen jaren hadden neergekwakt, waren met name stijl en lekker kort, zodat de volgende klim begon voordat je er goed en wel erg in had.

Uiteraard liet de roze trein zich niet uit het veld slaan en nog voor de start werd een nieuwe soundtrack ontdekt. Onze waarde ploegleider van dienst, Hirdes en Van Huizen, bleken in de Duitse Bondsrepubliek een bonusverpakking cd’s met de beste schlagerklassiekers die het Germaanse Rijk de afgelopen decennia heeft voortgebracht op de kop te hebben getikt. Met name het hoogstandje over Moskou en de prachtige ballade over Duits ontbijt vonden vanaf de start gretig aftrek. Op dit moment zijn deze chansons in Nederland nog niet bekend, maar wij geloven dat ze binnen afzienbare tijd gemeengoed zullen worden in de Lage Landen.

Beloofd was een lunch in Florence, dus 20 km voor deze prachtige stad werd er neergestreken voor een copieus diner. Door een groot assortiment aan antipasti, vocht Dick “de sfeerspons” van Male, een zwaar gevecht met zijn spaghetti Carbonara. Hij had Diederik “de postbode” Veenhoven dezelfde strijd een aantal minuten eerder glansrijk zien verliezen en na een pittige strijd moest ook de honorair rector zich met dubbele cijfers gewonnen geven.

Acuut na de lunch gaf onze hoop in bange dagen, het reeds veelvuldig vervloekte Garmin navigatiesysteem, aan dat nog slecht 55 km dienden te worden voltooid. Goedgemutst werd er begonnen, om 100 meter later wederom in de klimellende van de ochtend te vervallen.

Gelukkig werd het zware werk beloond toen ons 10 km later, na de mooiste afdaling van de tour zover, de adem werd ontnomen door het fenomenale uitzicht op Florence. Karel “het oermens” Doorman was zelfs zo van de kaart gebracht dat hij de berg nog even opnieuw opreed om toch nog even een fotootje te maken. Onze immer opgejaagde ploegleider Lucas “vamos, nog 3 minuten, ik meen het serieus gasten, we moeten nu gaan, anders halen we het niet, vamos” “de demotivator” van Wijmen, besloot deze actie te trakteren met het gepaste commentaar dat je dit uizicht vast ook wel later per ansichtkaart kan verwerven. Dit kwam hem uiteraard op een hoop gehoon te staan, daar je met die redenering ook van Rotterdam naar Rome kunt rijden via YouTube en Google Earth.

Jorn “Curly Krenn, vond het nodig om onze groep boerse jongens toch ook nog wat cultuur bij te brengen, dus werd besloten even te gaan kijken naar lokale Dom. De Garmin trok dit uiteraard niet, dus binnen 2 km werd de volgauto verloren en stond Elzard “I like Bags, Shoes enz” van der Peet in zijn beste Duits de weg te vragen. Eenmaal op het plein aangekomen, bleken alle Italianen op vakantie en te zijn vervangen door Nederlanders. Zodoende zijn we met zijn allen meerdere malen op de gevoelige plaat vastgelegd, uiteraard begeleid door niet misteverstaan commentaar van de heeren Vermeer en Van Wijmen jr, geflankeerd door dokter Bech. Het zal u niet verbazen dat dit alles voorbij ging aan Robbie Riviera, die ook vandaag weer iedere straal zon tot zich heeft weten te nemen.

Daar de tijd ging dringen, werd Florence verlaten en het zal u niet verbazen dat dit gepaard ging met het beklimmen van een berg. De Garmin bleek nog een toetje voor ons over te hebben gelaten, dus voor het eerst werd 20% gestegen, met het nodige gesteiger, gevloek en getier tot gevolg.

Samengevat was het een bijzonder zware dag, parkeerden een aantal notoire bergrijders zich voor het eerst op een helling en moest dokter Bech (from who we all thought he was unbreakable), als gevolg van een hongerklop door de regenboogtrui de finish over worden geduwd. Laatstgenoemde actie werd uiteraard smalend op film vastgelegd door trouwe concurrent Gijs “FT” Hermsen, terwijl Patriarch Deusing hem op zijn plaats zette met de mededeling dat hij altijd een hongerklop heeft, want er valt door hem simpelweg niet tegenaan te eten. Doordat De Oude Wijze man eerder al de quote van de dag uit wist te kramen, start hij morgen zeer verdiend in de regenboogtrui. Later op de avond, zo rond half 1 ’s nachts, bleek het meubilair van de jeugdherberg niet opgewassen te zijn tegen een honorair met ring en regenboogtrui…

Quote van de dag:
-Deusing: Hee Elzard, ben je wel eens in Australië naar de kapper geweest? Je haar Sidney…

Runner up:
-Ploegleider Waes: Yes, we will have breakfast really early, kwart over seven…

Rome is nog ver, maar komt steeds dichterbij. Dit is de gedachte die ons deze dagen op de been en de fiets moet houden. Na de ‘wandeletappe’ van gisteren was er vandaag een kruipetappe. 180 km vlak, met als enige beklimming een viaduct van 30 meter hoog, die uiteraard werd gewonnen door berggeit Erik ‘’Coooocenut Ojjjel’’ de Waard.

Ziekenboeg begon weer als vanouds met Van der Peet (knie), Bech(achillespees), Vermeer(idem dito), Rij-eens-Doorman(knie) en Bart van Wijmen(knie). Sommigen waren inmiddels Ibuprofen-resistent geworden, dus is er overgstapt op Diclofenac-Na Retard(no joke). Eigenlijk was het gewoon echt heel warm (36+ graden) en gebeurde er vrij weinig. Wel lekker koffietje gedaan na 60 km, en na 120 de eerste echte Italiaanse top lunch waar iedereen helemaal happy van werd en toch wel op had gewacht. Pizza’s en Carbonara’s naar binnen gewerkt, en nadat Petie Pernet eindelijk klaar was met het insmeren van zijn hagelwitte huid kon er weer gekoerst worden.

Enige lichtpuntje op deze vrij saaie etappe was de Attack of the Antz op Elske van der Peet. Nadat dokter Bech de wonden van Els vacuüm had getrokken en verzorgd met een placebo zalfje (van het betere merk uiteraard, anders blieft Elske het niet) begon de aanval van Dick. Elske had weinig verweer, waarop Dick, zoals alleen hij dat kan, de ene na de andere dooddoener eruit slingerde (tough crowd), waarna Elske als een hond met staart tussen de benen plaatsnam achterin het peloton.

Zo weinig als er vandaag te melden valt, des te meer zal er morgen op papier verschijnen. Er gaat wederom een deel de stad in om de nodige koolhydraten tot zich te nemen, net zoals in Menaggio. Dit keer zal de deur van het hostel echter wel openstaan.. Daarbij wordt het morgen belachelijk warm, en zal er een echte klim op het programma staan. Het klassement kan dus nog steeds door elkaar gehosseld worden. Kan Klim Paassen na zijn onvoorstelbare jump van gisteren zijn voorsprong in het klassement veiligstellen (10 fietslengtes op Peter Pernet).

(Vandaag was er helaas geen gps-signaal te vinden op de site… Deze was helaas niet opgeladen, dit zal morgen volledig hersteld zijn)

Omdat er niet zoveel te melden is over vandaag, kijken we alvast terug op de eerste 9 dagen van de tour, met het item: de top quotes (met uitleg, zodat u nu eindelijk snapt waar het over gaat) uit de tour:
- ‘Ik ga even een bommetje gooien’ – Niels Bech – De aankondiging (zo’n 10 x per dag) dat hij weg gaat springen uit het peloton!

- ‘Het lichaam is dom, het kan maar op 1 plek pijn hebben’ – Luuk van Wijmen – Nadat hij de hele dag met pijn in zijn knie heeft gereden, maar het gevoel had dat hij de hele dag op een kussentje zat.

- ‘Coooocenut Ojjjel’ – Erik de Waard – De aankondiging van mijnheer de Waard dat hij even wat olie gaat opsmeren voor een goede tan!

- ‘Family Guy, over die serie raak ik niet uitgepraat’ – Peter Pernet – Peter Pernet raakt nooit ergens over uitgepraat.

- ‘We rijden nooit verkeerd, alleen soms een beetje om’ – Diederik Veenhoven – Veenhoven verdedigt de Garmin.

- ‘Tough crowd’ – Dick van Male – Als een grap van Dick niet aanslaat ligt het meestal aan zijn publiek.

- ‘Whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa’ – Karel (the Caveman) Doorman – The Caveman deelt zo nu en dan een Oerkreet uit!

- ‘Het pad langs de Rijn is echt helemaal top, daar rijden we zo langs!’ – Pim/Bart/Robert – hadden deze al een keer gereden, maar bleken niet meer helemaal goed te herinneren hoe dit echt was.

- ‘Nog … minuten!!!!!!!!!!! Vamos!!!!! – Luuk van Wijmen – Luuk is een man van de klok en laat dit bij elke stop weten!

- ‘Gasten doe niet zo fucking asociaal, hoezo rijden jullie weg op vals plat! Echt fucking asociaal!’ – Robert Jan Deusing – Deus hield het niet bij op wat de rest toch echt als een klim zag!

- ‘I am 17’- Robert Jan Deusing – Mijnheer Deusing maakt een leugentje om eigen bestwil in een kroegje in Menaggio!

- ‘Are you crazy, could you wait for 5 minutes’ – Elzard van der Peet – Elzard word boos aan gesproken door de chef van het hostel terwijl hij staat te pissen en verzoekt hem even te wachten voor een gesprek.

- ‘You are the most arrogant Dutch people I have ever met’ – Hostel Chef Menaggio – De beste man was niet blij met de verlate, ietwat luidde, thuiskomst van de ploegleiding na een avond tacktiek bespreken’.

- ‘En we gaan op de trekker naar Madrid’ – hele RRCT groep – Een nummer ingebracht door dokter Bech, die het ooit had gezien bij de promotie van de Graafschap. Mijnheer pikte dit op en sindsdien is het een hype!

De mannen van de media hebben een rustdag, dus bij deze introduceren wij graag gastschrijver Erik ‘el magico del Technacious 5’ de Waard! De pen is van u…

Geachte lezers, waar gisteren de hersenen nog rokend uit de oren kwamen, het snot voor de ogen werd gereden en menig lid van deze nu al illustere tocht voor KiKa zichzelf even heel klein voelde op een hele hoge berg, sprong heden morgen ieder weer vol gezonde tegenzin uit zijn bed.
Door de heldentocht van gisteren was het nog lang gezellig gebleven aan het Comomeer en het vertrek vond zodoende wat later plaats dan normaal. Gelukkig moest er een pontje gehaald worden en om kwart voor negen stapte iedereen op zijn stalen ros.

Op het bootje werden nog de laatste handelingen aan de fietsen verricht en werd de schade opgemaakt van de afgelopen 24 uur. Dick “den gierkar” van Male bleek zichzelf niet alleen op de Splügenpass te zijn tegengekomen maar ook midden in de nacht op het Italiaanse porselein. Hij werd hierbij vergezeld door Barry van Wijmen en beide heeren begonnen dan ook wat pips aan deze relatief korte etappe. Net zoals in de Tour de France, waar altijd wat rustige dagen zitten tussen de Alpen en de Pyreneeën, werd al snel duidelijk dat ook de 8e etappe in de RRCT 2010 een zogenoemde “wandeletappe” zou worden.
141 Kilometers stonden er op het programma naar het pittoreske Piacenza, met een klim naar 700 meter rond kilometer 30. Vanaf minuut 1 waren de heeren die zich het lekkerst voelen op den vlakke weg al vooraan te bekennen, wat Dr. Bech al meteen weer de nodig uitspraken van Maarten Ducrot deed citeren. De dokter, gisteren florissant derde geworden op de Splügenpas, had zelf overigens weinig zin om deze etappe ook van wat kleur te voorzien, dus besloot, net als Coen “Iggy Pop” Vermeer, vanaf de start over zijn achillespees te gaan miemelen.

De ploegleiders bleken vandaag geen bananen te hebben, dus ettelijke chocoladerepen werden naar binnengepropt en zo banjerden we de berg op. Na de 2117 meter van gisteren vond zelf Diesel Deusing dit een “walk in the park” en het grote zonnebaden kon dan ook direct hierna beginnen, wat Robbie Riviera Freijssen deed besluiten zijn eigen tan-clubje op te richten, wat Vermeer vervolgens weer deed besluiten zoveel mogelijk van zijn kleren uit te doen.

Na een hoop gedonderjaag met bidonnen gevuld met water of cola en een terechte lekker band voor eerdergenoemde Coen Vermeer kwamen we rond 6 uur aan in een in zondagsrust gehuld Piacenza.

Samengevat: een bijzonder ontspannen etappe die een paar winnaars kende. Ondergetekende pakte eindelijk een keer de volle mep aan klimpunten, Jorn “Curly” Krenn leidde de finale en Klim Paasen herstelde zijn nederlaag van gisteren, door met een topsnelheid van 57 km/u als eerste het Italiaanse dorpje te bereiken. Vier lokale bejaarden schijnen op dit moment nog steeds beteuterd naar hun verschroeide schoenveters te kijken… Karel Doorman reed in deze finale ijzersterk, maar hield de zenuwen niet in bedwang en Peter Pernet kreeg vandaag dan eindelijk wat hij gisteren eigenlijk al verdiende: De Regenboogtrui.

Uw schrijver, de Skip.

Helaas heeft het collodium geen foto's kunnen verzorgen, de camera's waren kwijt, vol of op.